Loslaten

Wanhopig klemde het Dappere Thuisblijfmoedertje zich vast aan een laatste struikje structuur.
'Laat losss!' donderde het monster dat Grote Vakantie heette.
'Ja maar, dan val ik,' piepte het Dappere Thuisblijfmoedertje.
'Nou en?'
'Dan val ik in het grote niets!'
'Zeker nooit Eckhart Tolle's boek 'De kracht van het nu' gelezen?' zei het monster dat Grote Vakantie heette minachtend.
'Huh?'
'Je moet leven in het nu! En wat maakt het dan uit dat je alle grip op je leven verliest, en hopeloos verdwaalt in eindeloze tijd. Dat is toekomstmuziek die je in het nu toch niet kunt horen.'
'Ja maar, hoe weet ik dan wat ik moet doen?' jammerde het Dappere Thuisblijfmoedertje. 'Zonder mijn structuren zal ik hopeloos verdwalen en mezelf verliezen!'

'We hebben hier weer een gevalletje PDD-NOS!' riep toen het monster dat Grote Vakantie heette, hief zijn voet en zette hem met kracht op de hand van het Dappere Thuisblijfmoedertje zodat ze wel los moest laten.
'Leuke Birkenstocks,' zei het Dappere Thuisblijfmoedertje nog snel terwijl ze viel. 'Nieuw?'
Maar het antwoord hoorde ze niet meer, want ze viel en ze viel en ze viel. En hoe verder ze viel hoe meer ze losliet.

En hoe meer ze losliet hoe meer houvast ze kreeg.

Zomervakantie

Daar gaat het leven, zoals ik dat ken.

Met waterende oogjes van het rondstuivende stof, probeer ik door de puinhopen van gevallen structuren en routines mijn weg te vinden.

Vet genieten.

Hypochondrie

'Mama, als ik zo doe, dan doet het hier pijn,' zei Teuntje (10) op bezorgde toon, en stak als demonstratie haar linkerhand in de lucht waarbij ze wees op haar rechterteen.
'Dan moet je maar niet 'zo' doen,' koos ik laf de makkelijkste weg.

Maar de volgende dag kwam ze met de sombere mededeling: 'Mama, ik voel mijn maag niet meer!'
'Teuntje, dat is normaal. Je hoort je maag ook niet te voelen, tenzij er iets mee is,' doceerde ik, en zag te laat de valkuil waar ik inviel.
'Wat kan er dan zijn met je maag?'
'Ehm, dat je misselijk bent, of dat je een maagzweer hebt of zo.'
Teuntje zag er niet gerustgesteld uit.
'Mama, heb ik een maagzweer?'
'Nee, kindjes krijgen geen maagzweer. Bovendien: jij voelt je maag toch niet meer, dus jij zit gebeiteld.'

Op het gevaar een hypochondrische moeder te zijn: ik vrees dat Teuntje ernstig leidt aan hypochondrie. En haar prognose zie ik somber in, want gisteren vertelde ze me waar ze volgend jaar haar werkstuk over gaat doen: ziektes uit de middeleeuwen.
Dus binnenkort zal ze wel de builenpest hebben.

Cadeau voor de juf

Toen ik vorig jaar voor de zoveelste keer ongemakkelijk stond toe te kijken hoe de leerkrachten cadeautjes kregen, terwijl ik niet meer te bieden had dan een vriendelijk bedankje, nam ik me acuut voor: 'Volgend jaar geef ik ook wat!'

Deze hele week liep ik daarom te denken wat ik de juffen in godsnaam zou schenken. Daarbij hevig gehinderd door mijn weerstand tegen het hele schenk-fenomeen, dat bij mij de associatie met Meneer Kaktus' kreet: 'Het kan nog gekker, het kan nog gekker!' oproept. Maar ik herinner me ook hoe hartverwarmend de presentjes waren, die ik soms kreeg van mijn cursisten Samen Bevallen, dus een cadeau moest er komen.

Maar het enige cadeau-idee dat ik kon verzinnen waren bloemen. En wat als de juffen direct naar zonniger oorden zouden vertrekken? Dan zouden die bloemen daar in eenzaamheid staan te verwelken, en dat zou zonde zijn van mijn warmhartigheid.

Ik wilde net de haren uit mijn hoofd trekken van frustratie toen mijn oog op mijn vaas met stoffen bloemen viel. Ik greep Ot en Piet in hun nekvel, griste de vaas uit de vensterbank, en duwde ze die in de hand.
'Zeg maar pies!' riep ik, wat ze natuurlijk graag deden en kiekte ze snel.

Als sluitstuk greep ik mijn laminator, ik weet niet hoe ik ooit zonder heb gekund, en lamineerde de foto's tot een vlot schilderijtje.

En als iemand roept: 'Wie is er een leuke en betrokken moeder dan?'
Dan roep ik heel hard: 'Ikke!'

Gezeur zit in een klein hoedje

Het begon allemaal met Floris' vader die jarig was, en die voor zijn verjaardag een strooien hoed wenste. Via internet slaagden we er in om er één te vinden.
'Maar,' schreef de verkoper:, 'de maat valt wel een klein beetje klein uit.'
'Ach,' vond Floris, 'alles boven de zestig is meegenomen, dus doe er voor mij ook maar één. Als je zo groot geschapen bent als ik, moet je pakken wat je krijgen kunt.'

Gisteren arriveerden in een gigantische doos de twee hoeden, die vooral geschikt bleken voor Babyborn. Gezien de hoge verzendkosten had terugsturen geen zin, en dus schikte ik mij wrokkig in het feit dat ik zojuist tweeëntwintig euro over de balk had gesmeten.

Maar toen hadden we dus twee te kleine hoeden.
'Wat een leuke hoed!' riep Jan tijdens het ontbijt, en zonder verder na te denken beloofde ik gul: 'Jij mag hem wel hebben!'
En toen barstte de hel los, want de vier overgebleven kinderen krijsten allemaal: 'Mag ik dan de andere?! Mag ik dan de andere?!'

Terwijl ik mij uit dit mijnenveld probeerde te manoeuvreren, nam Piet het heft in handen, griste de hoed van de tafel, zette hem op en riep triomfantelijk: 'Van mij!' waarna hij het op een lopen zette naar zijn slaapkamer.

'Dat is niet eerlijk, dat is niet eerlijk!' riepen toen de overgebleven drie, en zuchtend ging ik naar boven voor een interventie.
Uiteindelijk wist ik de hoed van Piets hoofd te peuteren, die fase één van het rouwproces oversloeg en onmiddellijk doorging naar woede, en zich in een innnige omhelzing aan het deurkozijn vastklemde.
'Dan ga ik niet naar school!'

En toen was het pas kwart voor acht.

Dat krijg je er van als je je woorden niet eerst op een goudschaaltje weegt.

Survivalen

Volgend schooljaar staat er voor Maartje(14), begin september, meteen een weekje survivalen in Tsjechië op de agenda. Hoewel ik Tsjechië kan waarderen doet het survival-aspect mij gruwen. Waarom zou je in vredesnaam lijf en leden riskeren als daar geen enkele noodzaak toe is? Het lijkt mij het toppunt van decadentie en niet te vergeten: stompzinnigheid.

Op een verjaardagfeestje gooide ik mijn zorg en twijfel daarom maar eens in de groep. 'Moet ik Maartje wel laten gaan?!'
'Survivalen is leuk!' riep een onverlaat.
'Ja, dat is hartstikke leuk!' stemde een ander in, en er ontspon een geanimeerde discussie over de vraag of rodelen nou is dat je van een bergkam afspringt, of dat je de verdrinkingsdood riskeert door tussen twee touwen een woest kolkende rivier over te steken.

Ze kwamen er niet uit.
'Enfin, survivalen is háártstikke leuk,' was de eindconclusie.
Ik nam nog een borreltnootje en terwijl ik knaagde dacht ik koppig: 'Survivalen ís niet leuk.'

'Laat u vooral niet leiden door angst,' counselde de coördinator van de ellende, in reactie op mijn angstige vragen. Dat vond ik dan weer van zoveel psychologisch inzicht en wijsheid getuigen dat ik besloten heb Maartje dan maar mee te laten gaan.

Terwijl zij survivalt in Tsjechië, probeer ik dan mijn angst en zorgen te overleven.

Moeder down, ik herhaal: moeder down!

Binnenlands nieuws

van onze correspondente aan Het Moederfront

In het Achterhoekse Doetinchem is een negenendertigjarige vrouw, op tragische wijze bedolven geraakt onder een lawine van fratsen en nieuwsbrieven. De vrouw kon enkel nog geïdentificeerd worden aan de hand van haar Birkenstocks. De omgeving reageerde geschokt, evenals experts.

'Ieder jaar rond deze tijd, zien we een piek in dit soort tragische gevallen. Als expert heb ik natuurlijk veel expertise op dit gebied,' aldus een expert die anoniem wenst te blijven.

De echtgenoot van de vrouw gaf aan het 'erg vervelend' te vinden. 'Ik zei nog zo: gewoon afwachten. Maar luisteren, ho maar!' vertelde hij terwijl hij rondslingerende nieuwsbrieven verzamelde.

Grootste leverancier van fratsen, de school, heeft gereageerd met een nieuwsbrief waarin zij een studiedag aankondigen met als thema 'Fratsen'.

Alle kinderen hebben die dag uiteraard vrij.

Grootouderparticipatie

Mijn ouders zijn moderne babyboomers. Schaterlachend maken ze lange fietstochten op hun hem-en-haar-fietsen, volgen cursussen over succesvol ouder worden, en zetten zich in als vrijwilliger. Hun agenda's zijn bomvol en als ik bel krijg ik de voicemail.

Dus toen de school een middag organiseerde waarop opa's en oma's verwacht werden kon ik een vals lachje niet onderdrukken toen ik de voicemail insprak met dit leuke nieuws.

Want waarom stoppen bij ouderparticipatie? Het is tijd voor grootouderparticipatie!

Van mij

En Floris sprak en hij zei: 'Het heeft mij niet behaagt mijn verstofte bureau, met daarin telefoonboeken uit 1999, mijn NS-gidsen uit 2001, en overige mij onbekende paperassen vrij te maken voor jou. Ik heb je verzoek ontvangen en verworpen.

Liever heb ik dat mijn bureau werkeloos kostbare ruimte staat in te nemen dan dat ik het afsta aan jou; het is immers van Mij. Je motivatie dat ik overdag elders vertoef om de kost te verdienen en pas om zeven uur 's avonds thuis kom, vind ik niet valide. Het bureau is immers van Mij.

Dat ik het zelden tot nooit gebruik vind ik evenmin relevant, het bureau is immers van Mij. Je argument dat jij het goed kunt gebruiken voor jóuw werkzaamheden, vind ik een vlieger die nimmer de grond zal verlaten. Het bureau is immers van Mij.

Wel mag je een grote foto van mij op het betreffende bureau zetten en het in gebruik nemen als altaar.

Het is immers van Mij.

De nieuwe burgerlijkheid

Het Dappere Thuisblijfmoedertje was op verjaardagsvisite en proefde net goedkeurend de aangeboden slagroomtaart toen de conversatie zich wendde tot Het Leven.

'Toen ik negentien werd nam ik een sabbatical en wandelde de wereld rond,' verkondigde een uit de kluiten gewassen dame met bijpassende kuiten.
'Toen ik tweeëntwintig werd plukte ik druiven in Spanje en verdiende steeds net genoeg om de volgende boomgaard te halen,' deelde trots een dame rechts van het Dappere Thuisblijfmoedertje mee.
'Toen ik achttien werd ging ik als au pair naar Amerika, en reisde daarna nog een jaar rond met in Greyhound bus,' riep iemand aan de andere kant van de kamer.

Het Dappere Thuisblijfmoedertje knikte en zei met volle mond: 'Groots en meeslepend wil ik leven!'
Wat heb jij dan gedaan? vroeg de dame rechts.

'Toen ik tweeëntwintig was sprong ik in het diepe, en verbond mijn lot in voor en tegenspoed aan een man, waarna wij in vlot tempo vijf kinderen kregen waar ik nu fulltime voor zorg.'

Het was even stil. Toen kuchte iemand zenuwachtig en riep tegen niemand in het bijzonder: 'En, gaan jullie nog op vakantie?"

Somethin' is coming...

'Wat ruist daar door het strúikgewas?' kweelde Toon Hermans, zonder overigens ooit zijn eigen vraag te beantwoorden. Maar ik weet het: het is de aanstormende grote vakantie die haar allesverslindende schaduw vooruit werpt.

Afgeleid door alle perikelen rondom Jans middelbare school keuze, was mij het geruis van de naderende zomervakantie volledig ontgaan. Langzaam maar zeker werd het echter steeds opdringeriger, en nu laat het zich niet langer negeren. En net als de Bruine Beer in mijn zo geliefde Teletubbies roept hij luid: 'Ik ben de Grote Vakantie, en ik kom er aaaaaan!' En dan sidder ik in mijn Birkenstocks.

Eerst waren er de nieuwsbrieven, met daarin alle geplande activiteiten en afwijkende lesroosters. Toen volgden de verzoeken om duizenden stuks beduimeld speelgoed schoon te maken, en kinderen die om de haverklap al rond 10 uur 's ochtends uit waren.

Driftig heb ik alle informatie op kalenders en in mijn agenda gekrabbeld, maar desondanks voel ik mij alsof ik voortdurend achter de feiten aan ren.

Dus behalve de grote vakantie, ruisen er door het struikgewas ook allerlei moeders die ijverig proberen alle ballen in de lucht te houden.

In voor- en tegenspoed en in weer en wind

Het Dappere Thuisblijfmoedertje genoot van de stilte na de storm. In aangename luwte bracht ze haar dagen door, tot opnieuw een storm opstak.
'Snotverredikkeme,' verklaarde het Dappere Thuisblijfmoedertje. 'Wat nou weer! Als het niet het een is, dan is het wel het ander. En nu is het de Barse Houthakker.'

'Ik ben ontstemd over de huidige gang van zaken,' verklaarde de Barse Houthakker op gewichtige toon. 'Het moet anders, en beter. Ik heb daarom gemeend een eisenpakket te moeten samenstellen. Graag presenteer ik dat aan jou. Waar het op neer komt is dit', de Barse Houthakker kuchte even. 'ik wil minder van dittum en meer van dattum. Morgen gaan mijn eisen in. Succes er mee, en dat meen ik oprecht.'

Het Dappere Thuisblijfmoedertje keek hem een moment zwijgend aan.
Toen zei ze: 'Joh, je staat voor mijn zonnetje. Weet je dan niet dat ik momenteel in de luwte wens te verblijven?' en ze maakte een handgebaar alsof ze een lastige vlieg wegwoof.
Maar in plaats van op te hoepelen begon de Barse Houthakker op barse toon zijn eisenpakket toe te lichten.

Terwijl ze luisterde voelde het Dappere Thuisblijfmoedertje langzaam maar zeker de zon verdwijnen en plaats maken voor wind en regen.
'Wie denk je wel dat je bent? God?!' vroeg ze pinnig.
'Ik heb gesproken,' zei de Barse Houthakker, 'en nu wens ik er niet meer over te praten,' en hij keerde het Dappere Thuisblijfmoedertje zijn rug toe.
Het Dappere Thuisblijfmoedertje ontplofte bijkans van woede. 'Pardònnn?!'

Echt gezellig werd het die dag niet meer, maar bij het ochtendgloren van de nieuwe dag verscheen een waterig zonnetje. Het Dappere Thuisblijfmoedertje gaf een laatste steek onder water, en de Barse Houthakker stootte nog wat onder de gordel, maar het ging niet meer van harte

'Fijn hè, die stilte na de storm,' stootte het Dappere Thuisblijfmoedertje kameraadschapelijk de Barse Houthakker aan.
'Ja,' antwoordde die, 'tenzij het de stilte vóór de storm is.'

Hyve je boosheid

'Slaan, schoppen, duwen, bijten, knijpen, aan haren trekken, al deze aangename manieren om je ontstemming te laten blijken, heb ik ten strengste verboden. Dus waar moet je als kind heen met je gerechtvaardigde woede, als je je laf verraden voelt door een vriendje?

'Gebruik je wóórden,' counselde ik Jan, toen hij ontgoocheld thuiskwam na een ruzie met een vriendje, en aankondigde dat hij hem de volgende keer zou schoppen.
'Volgende keer schop ik hem,' herhaalde Jan koppig.
'Nee Jan, je mag geen lichamelijk geweld gebruiken. Je moet het met woorden oplossen.'
'Hmpf,' bromde Jan.

Toen logde hij in op zijn Hyves account, klikte daar het betreffende vriendje aan en verwijderde hem zonder pardon van zijn vriendenlijst.

'Zo,' merkte hij op. 'Nu heb ik 64 vrienden in plaats van 65.'

De lange arm des moeders

En ik keek naar mijn kinderen, en ik zag dat het niet goed was. Als een sluipende ziekte was het computergebruik onder hen toegenomen.

Dus pimpte ik mijn oude regels over computergebruik op tot een geheel nieuwe wet: De Anti Scherm Wet 2009. Met deze wet wordt het computergebruik/tv-kijken/nintendoën drastisch aan banden gelegd.

En omdat ik met wat autoriteitsprobleempjes kamp, verwijderde ik toetsenborden en muizen, zodat slechts het scherm nog restte en verstopte die grondig.

Onthand liepen toen de kinderen rond. Piet beende luid wenend naar boven en kondigde aan nooit meer naar school te gaan, Ot keek zoekend om zich heen op zoek naar antwoorden, en Teuntje pulkte in haar neus.

Maar toen begonnen er mooie dingen te gebeuren. Ot ging van narigheid dan maar lezen, en Jan nodigde Maartje uit om te gaan spelen in de kleine speeltuin.

En ik keek om me heen en ik feliciteerde mezelf, met alweer zo'n geslaagde opvoedactie.

Iemand moest het doen, en bij de kinderen lig ik momenteel niet zo goed.

Doen alsof

Op een regenachtige koopzondag treinden Teuntje en ik met het boemeltje van Doetinchem naar Winterswijk, toen plotseling door de luidspreker een plechtige stem weerklonk.

'Hartelijk welkom dames en heren, in de trein van Doetinchem naar Winterswijk. Dit is uw gezagvoerder. De tijd is vijf over half twaalf, de omstandigheden regenachtig. We verwachten een rustige reis. Verwachte aankomsttijd: tien over twaalf plaatselijke tijd. Ik wens u een voorspoedige reis.'

Was de machinist een gesjeesde piloot die vol heimwee zijn gloriedagen probeerde terug te halen? Of was hij simpelweg een machinist die graag pilootje speelde?

Hoe dan ook, ik voel met de beste man mee. Zelf mag ik graag Moeder Heeft Alles Onder Controle spelen.

Want soms is doen alsof het beste wat je op dat moment kunt doen.

Ik en mijn personeel

Nu de gaten in ons huis beginnen te vallen hebben we ons genoodzaakt gezien tijdelijk personeel in te schakelen

Twee ferme Hollandse jongens, type Jan de Wit, die mijn zoons hadden kunnen zijn als ik een tienermoeder was geweest. Met professionele blik nemen ze de schade op, en vertellen mij over houtrot en een of andere onduidelijke kever die ook graag hout snoept.

Niet zonder enige sensatie in hun blik laten ze mij zien hoe de stopverf er bij ons uit ziet, en houden er vervolgens een voorbeeld naast dat aantoont hoe het er uit had móeten zien. Ze prikken venijnig met schroevendraaiers in raamkozijnen die onder hun hand soepeltje verpulveren.

Geschrokken van de ernst van de diagnose vroeg ik bezorgd naar het kostenplaatje. Op trouwhartige toon zei toen de jongste: 'Ach mevrouwtje, anders maken we er gewoon een kwajongensstreek van. Dan zeg ik: 'Kijkt u maar even de andere kant op,' en dan laat ik per ongeluk mijn hamer door uw ruit vallen. Dan wordt het vergoed.'

Toen wist ik niet of ik hem een time out moest geven of glimlachen om een geslaagde grap.

Dus heb ik nog maar een grote kan koffie gezet, want ik vind ze wel erg aardig en meelevend, mijn personeel.

Vrijstelling

'Vrijdag 3 juli 2009

Bedankmiddag hulpouders (voor alle ouders die het hele jaar geholpen hebben in school'

Eindelijk een onderdeel ouderparticipatie waar ik niet verwacht word.

Disclaimer: persoonlijke gevoelens over ouderparticipatie zijn geen reflectie van de kwaliteit van het moederschap, noch is er een positieve correlatie met de liefde voor de kinderen.

Moddergooien wordt niet op prijs gesteld.

Jackpot!

Geachte heer/mevrouw Odient,

Gefeliciteerd! U heeft één van de Jackpots van Het Leven gewonnen!

U hebt een liefhebbende echtgenoot gewonnen, en maar liefst vijf kinderen!

En als extraatje: voldoende Levenslessen om u te verzekeren van een boeiend en verrijkend leven.

N.B. Gewonnen prijzen kunnen niet worden ingewisseld voor euro's.

Desgewenst kunnen winnaars gebruikmaken van gerenommeerde adviseurs, ook wel bekend als Experts.
De levenslotto is niet aansprakelijk, noch verantwoordelijk voor eventuele gevolgen van gewonnen prijzen.

Hoe er een eind kwam aan de Queeste van het Dappere Thuisblijfmoedertje

Vier lange maanden lang zocht het Dappere Thuisblijfmoedertje naar de Heilige Graal van de juiste middelbare school voor haar zoon.

Aan het begin van haar queeste ging ze, vervuld van naïef optimisme, naar de Heilige Graal winkel en zocht zich daar een prachtige gouden Graal uit in het genre Tweetalig Gymnasium.
'Doe mij die maar!' wees ze nonchalant, en glimlachte de winkelbediende vriendelijk toe.

'Helaas mevrouwtje, die kan ik u niet geven, maar mag ik u deze aanbieden?' De winkelbediende presenteerde een grauwe, doffe Graal die er uit zag alsof hij zo van de schroothoop kwam. 'Een echt koopje mevrouw, en met authenticiteitsbewijs. Het is een echte Bijzonder Onderwijs Graal!'
Het Dappere Thuisblijfmoedertje haalde verontwaardigd haar neus op. 'Dat is wel de laatste Graal die ik wil!' en met die woorden liep ze de winkel uit op zoek naar de juiste Heilige Graal.

Ze zocht en ze zocht, maar nergens vond ze de Graal die ze wilde, en als ze hem vond dan kon ze hem niet krijgen. De dagen werden weken, en de weken werden maanden. Wanhopig ging het Dappere Thuisblijfmoedertje toen maar terug naar de Heilige Graal winkel en zei mokkend: 'Doe me dan in vredesnaam die oude roestbak maar.'
De winkelbediende pakte de Bijzonder Onderwijs Graal en overhandigde hem aan het Dappere Thuisblijfmoedertje die hem schoorvoetend aannam.

Maar toen ze hem aanraakte voelde ze een vreemde tinteling in haar lichaam. 'Hm, het lijkt wel alsof ik vreugde en opluchting voel,' zei ze verbaasd. 'Deze Graal is alles wat ik niet wilde, en toch ben ik er hartstikke blij mee. Hoe vreemd is dat?!'
'Ach mevrouwtje,' zei de winkelbediende die eigenlijk God was in vermomming. 'Als je heel lang in de regen hebt gelopen, dan is de drup zo gek nog niet.'
'Vet!' zei het Dappere Thuisblijfmoedertje, en gaf de winkelbediende die dus eigenlijk God was een high five.

En toen danste ze blijmoedig naar buiten met haar Heilige Graal. En als je heel goed luistert dan kun je haar horen jubelen: 'Halleluja! Halleluja!'

Kind van deze tijd?

Zwartbruine dropvegen en beduimelde pagina's zijn de stille getuigen van mijn kinderhartstocht voor de boeken van Enid Blython. Gretig las ik de avonturen van de Dolle Tweeling die op kostschool om de haverklap slaapfeestjes hield, waarbij dan vooral veel sardientjes uit blik genuttigd werden.

Toen ik de Dolle Tweeling reeks tot mijn spijt uit had, schoof ik moeiteloos door naar de Pitty reeks, waarin Pitty op kostschool om de haverklap slaapfeestjes hield waarbij dan vooral veel sardientjes uit blik genuttigd werden.

Enid Blython toonde zich een groot kenner van groepsprocessen, en in ieder boekje was er minstens één meisje dat maar niet wilde deugen. Dan werden de messen geslepen tot het onderling venijn tot een climax kwam waarna de lucht geklaard was, het boekje uit en mijn zak Venco Boerderijdrop leeg.

Tot mijn vreugde blijkt Teuntje mijn liefde voor deze boekenreeksen te delen. De Dolle Tweeling heeft ze al uit en ze leest nu het laatste deel van Pitty. Geregeld komt ze hoofdschuddend naar beneden en vertelt dan op bezorgde toon: 'Wat Eline nou toch weer heeft gedaan mama! Ze heeft stiekem de sardientjes opgegeten en Alice de schuld gegegven!'

Maar er is een ding dat mij een beetje zorgen baart. Terwijl mijn andere kinderen zich bedienen van het vocabulaire van deze tijd en kreten slaken als 'vet!' en 'loser', zegt Teuntje dingen als 'Jofel', 'Dolletjes' en 'Komt voor de bakker!'

Het is maar goed dat ze bij het lezen moderne Dropbijters en Salmiakrondo's nuttigt.